Sfinks/Zagadka (L`enigme/Le Sphinx), 1902
brąz, (czarna patyna)
55 x 51 cm x 15 cm

sygn. na podstawie: B. Biegas. Paris. 1902
Inskrypcje odlewni na podstawie: ODLEW / 2010 / T. ROSS

Wystawy:

Wystawy

- XIII Austellung Der Vereinigung Bildender Künstler Österreichs Secession, Wien,1902, (gips)
- Salon Krywulta,Warszawa, 1904, (gips)
- Galerie des Artistes Modernes, Paris, 1908, Exposition Biegas, nr 30, (gips)
- Trianon de Bagatelle, Paris, 1992, Boleslas Biegas. Sculptures – Peintures, (inny odlew)
- Muzeum Narodowe w Krakowie, 2010, Na drogach duszy. Gustav Vigeland a rzeźba polska około 1900, (gips)

Bibliografia:

Bibliografia

- Boleslaw Biegas,Wędrówka Ducha Myśli, Kraków, 1904, okładka, (gips)
- Bolesław Bielawski, Twórczość rzeźbiarska Bolesława Biegasa do 1914 r., [w:] Sztuka około 1900. Materiały z sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Kraków, grudzień 1967,Warszawa 1969, red.: J. Białostocki, s. 249–267; s. 254
- Xavier Deryng, Un arret d'Apollinaire: Boleslas Biegas, in Les Cahiers du Musée  National d'Art Moderne, Paris, Centre Georges Pompidou,1981, nr 6, s. 46
- Xavier Deryng, Le Sphinx de 1902 de Boleslas Biegas au Musée d'Orsay, in La Reuve du Louvre et des Musées de France, 1988, nr 1, s. 55
- Xavier Deryng, Boleslas Biegas. SculpturesPeintures, Trianon de Bagatelle, Paryż, 1992, s. 63 (il.)
- Katarzyna Budkiewicz (red.) Bolesław Biegas 1877– 1945: rzeźba, malarstwo, Płock 1997, s. 70 (il.) (gips)
- Anna Maja Misiak, Bolesław Biegas (1877–1954). Twórczość rzeźbiarska, „Rocznik Muzeum Mazowieckiego w Płocku", t. 17: 2001, s.47 (il.), (gips)
- Xavier Deryng, Bolesław Biegas, Polskie Towarzystwo Historyczno-Literackie w Paryżu, 2011, s. 60 (il.), (gips)
- Na drogach duszy. Gustav Vigeland..., Muzeum Narodowe w Krakowie, 2010, s. okładka, s. 64 (il.), (gips)

Opis:

Praca nazywana również Zagadką jest najbardziej tajemniczą i intrygującą rzeźbą z całego cyklu Sfinksów, którego reprezentant jest własnością paryskiego Musée d'Orsay. Powstała w 1902 roku, kiedy to artysta zdecydowanie geometryzował i spłaszcza swoje kompozycje rzeźbiarskie. Inspiracją powstania rzeźb o potrójnej twarzy u Biegasa mogło być przedstawienie słowiańskiego boga Swantewita, którego artysta podziwiał w Muzeum Archeologicznym mieszczącym się nieopodal Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Inną tezą odnośnie inspiracji dla omawianej rzeźby mogło być przedstawienie Trójcy  Świętej z kolekcji książąt Czartoryskich, którą artysta podziwiał w Krakowie. Potrójność twarzy w rzeźbie europejskiej tego okresu była niespotykana. Praca odbiega od modnych ówcześnie, klasycyzujących rzeźb, jest zapowiedzią zupełnie nowych, artdekowskich tendencji w sztuce europejskiej. Charakterystycznym elementem w Sfinksie są „haczykowate" dłonie, które stają się symbolem nadchodzących zmian. Kolejną nienaturalną cechą w Sfinksie są duże oczodoły, w których mieszczą się okrągłe detale przypominające planety widziane z przestrzeni kosmicznej, całkowicie odbiegające od naturalnego wyglądu oka ludzkiego. Postać wydaje się wrogim stworem, rodzajem maski, będącym echem symbolizmu, jednocześnie fascynującym i stwarzającym zupełnie inny styl, którego Biegas był niejako prekursorem. Jego geniusz polegał na połączeniu geometryzacji z prymitywizmem, które w Europie pojawią się dopiero od 1906 roku.
Sfinks/Zagadka (L`enigme/Le Sphinx) Praca nazywana również <em>Zagadką</em> jest najbardziej tajemniczą i intrygującą rzeźbą z całego cyklu <em>Sfinksów</em>, którego reprezentant jest własnością paryskiego Musée d'Orsay. Powstała w 1902 roku, kiedy to artysta zdecydowanie geometryzował i spłaszcza swoje kompozycje rzeźbiarskie. Inspiracją powstania rzeźb o potrójnej twarzy u Biegasa mogło być przedstawienie słowiańskiego boga Swantewita, którego artysta podziwiał w Muzeum Archeologicznym mieszczącym się nieopodal Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Inną tezą odnośnie inspiracji dla omawianej rzeźby mogło być przedstawienie <em>Trójcy </em> <em>Świętej</em> z kolekcji książąt Czartoryskich, którą artysta podziwiał w Krakowie. Potrójność twarzy w rzeźbie europejskiej tego okresu była niespotykana. Praca odbiega od modnych ówcześnie, klasycyzujących rzeźb, jest zapowiedzią zupełnie nowych, artdekowskich tendencji w sztuce europejskiej. Charakterystycznym elementem w Sfinksie są „haczykowate" dłonie, które stają się symbolem nadchodzących zmian. Kolejną nienaturalną cechą w Sfinksie są duże oczodoły, w których mieszczą się okrągłe detale przypominające planety widziane z przestrzeni kosmicznej, całkowicie odbiegające od naturalnego wyglądu oka ludzkiego. Postać wydaje się wrogim stworem, rodzajem maski, będącym echem symbolizmu, jednocześnie fascynującym i stwarzającym zupełnie inny styl, którego Biegas był niejako prekursorem. Jego geniusz polegał na połączeniu geometryzacji z prymitywizmem, które w Europie pojawią się dopiero od 1906 roku.
  • Zapytaj o tę pracę