Trójka dzieci
Trójka dzieci
Trójka dzieci
Nr ref. 198

Tadeusz Makowski (1882 - 1932)Trójka dzieci, 1932 r.

piórko, sepia i czarny tusz na papierze żeberkowym
24,4 x 31,2 cm (wymiary ramy: 66 x 72 cm)
dedykowany, sygn. i dat. p.d.: Kochanej Pannie Różyczce Tadé Makowski 1932

Tadeusz Makowski w ostatnich latach swojego życia, tworzy niezwykle intensywnie, tak jakby przeczuwał nadchodzący kres, który przychodzi nagle 1 XI 1932 roku. Ostatnie cztery lata pracy twórczej artysty są niezwykle intensywne. Po emigracji do Francji nawiązał kontakty w nowym środowisku, nie rezygnując z relacji z towarzyszami z Polski. Jedną z takich osób była Róża Aleksandrowicz, właścicielka sklepu z przyborami malarskimi, wywodząca się ze znanej krakowskiej rodziny Aleksandrowiczów. Jej matka Regina i bracia, byli właścicielami popularnego wśród artystów składu z papierem, mającego siedzibę w prestiżowym gmachu Izby Handlowej i Przemysłowej. To właśnie córkę Reginy - Różę uwiecznił Jacek Malczewski w obrazie z 1919 roku pt.: Skończona pieśń - portret Róży Aleksandrowicz, obecnie będący własnością Muzeum Narodowego w Krakowie. Początkowe znajomości handlowe przeradzały się w przyjaźnie i wymiany światopoglądowe. Malarze uwieczniali ją na obrazach, a ona stawała się ich muzą, niejednokrotnie również dedykowali jej swoje dzieła. Taka właśnie więź połączyła Tadeusza Makowskiego z Różą Aleksandrowicz, świadczą o tym prace z osobistą dedykacją artysty. Jedną z nich mamy przyjemność prezentować w Wejman Gallery. Napis w prawym, dolnym rogu: „Kochanej Pannie Różyczce Tadé Makowski 1932" daje wyraz głębokiej przyjaźni, jaką darzył Makowski kobietę.

Rysunek „Trójka dzieci" pochodzi z ostatniego roku życia malarza. Przedstawia jego ulubiony motyw: wiejskie dzieci siedzące na tle chałupy. Najmłodsze dziecko usadowione pośrodku ławki, spogląda przed siebie. Po prawej spoczywa dziewczynka w czepku, zaś po lewej chłopiec patrzący w lewo. Dzieci znajdują się w centrum kompozycji, w lekkim oddaleniu od pierwszego planu. Nie rozmawiają ze sobą, ale odczuwa się łączące je więzi i beztroską atmosferę. Makowski ukazuje je niemal realistycznie, odchodzi od charakterystycznej kukiełkowatej fizjonomii swoich bohaterów, upraszcza formę i rezygnuje z charakterystycznych rekwizytów. Twarze modeli są oddane niemal szkicowo, jednak artysta uchwycił w nich tak charakterystyczną ciekawość świata, pewne grymasy oraz delikatność cechujące młody wiek. Makowski doskonale buduje emocje, ukazuje prostotę życia, ale w sposób radosny, jako jego pochwałę.

Makowski dedukując pracę swojej przyjaciółce oprócz walorów artystycznych przemycił powiew świeżości, radości i beztroskiej tęsknoty za latami dzieciństwa. Artysta był malarzem poszukującym, nie bał się nowych prądów, ale umiejętnie dostosowywał je do wypracowanej przez siebie stylistyki. W 1932 był już malarzem ukształtowany, który przeszedł różne etapy stylistyczne w swojej twórczości od symbolistycznego malarstwa pejzażowego po kubizm i charakterystyczną marionetkowość swoich bohaterów. W tej pracy połączył wszystko co do tej pory wypracował, dając kwintesencję swojego światopoglądu i rozumienia sztuki.


Proweniencja

- Róża Aleksandrowicz, Kraków
- kolekcja prywatna, Wielka Brytania
- kolekcja prywatna, Polska

Przewiń do góry okna