Białe kobiety, 1933
olej na tekturze
70 x 50 cm (wymiar z ramą 94.5 x 75.5 cm)
sygn. p.d.: l. gottlieb

Proweniencja:

- Józef Andrzej Teslar, Paryż

Wystawy:

Wystawy

- Galerie Zak, Leopold Gottlieb, Jan Chmieliński, Paris, 1934 (prawdopodobnie)
- Instytut Propagandy Sztuki,Wystawa prac Leopolda Gottlieba,Warszawa, czerwiec 1935
- Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, Wystawa pośmiertna Leopolda Gottlieba, Kraków, 1935 (nr 1606/34, jako Trzy kobiety)

Bibliografia:

Bibliografia

- Wystawa prac Leopolda Gottlieba, Instytut Propagandy Sztuki,Warszawa, czerwiec 1935, nr 108, s. 25

Opis:

Praca pochodzi z lat 30., przedstawia grupę kobiet wykonujących obwiązki domowe. Obraz należy do tzw. „obrazów białych". Prace z tego cyklu charakteryzują się rozjaśnioną paletą barw zawężoną do jasnych kolorów takich jak biel, błękit, pudrowy róż, żółcień, obwiedzionych miejscami ciemnym, miękkim konturem. Gottlieb podobnie jak niektórzy malarze pozostawiał w niektórych pracach niezamalowane fragmenty płótna, osiągając dzięki temu nowe tony i ubogacając swoją paletę. W tym okresie artysta chętnie korzystał z osiągnięć renesansowych, mistrzów, wpisując postaci w kompozycję trójkąta.

Prezentowana praca zawiera wszystkie wymienione wyżej cechy. Malarz wkomponowuje swoje modelki w kompozycję trójkąta, paleta ulega rozbieleniu, kontur raz przybiera na sile, innym razem jest delikatny, aż w końcu rozmyty. Linia obrysu oddziela sylwetki modelek od jednorodnego, błękitnego tła oraz uwypukla ich subtelne piękno.

Praca przedstawia trzy kobiety w identycznych strojach roboczych z chustami na głowie. Postacie są namalowane przy wykonywaniu obowiązków. Artysta ukazuje uchwyconą chwilę, nie skupia się na detalach, lecz na ładunku emocjonalnym. Postać siedząca najwyżej, zwrócona en face, spoglądając w dół na swoje towarzyszki, zawiązuje chustę. Pozostałe dwie niewiasty siedzące en trois quarts zwrócone do widza z ukosa skupiają się na trzymanych przez siebie naczyniach i czynnościach im poświęconym. Smukłe sylwetki robotnic mają w sobie coś nieziemskiego. Cisza i spokój który od nich bije wraz z subtelnością ich gestów oraz delikatnością spojrzeń nadaje ich obowiązkom większego znaczenia. Artysta delikatnie kształtuje rysy modelek, rezygnuje z mocnych przejść i ostrych kontrastów, tym samym nadając dziełu plastyczności. Myśl tego przedstawienia to kobiecość i pewien mistycyzm gloryfikujący prace domowe. Delikatność barw odpowiada niesionym treściom. Spokój bijący z pracy może być jednocześnie wyrazem spełnienia jak i pogodzeniem się z nieuniknionym. (WG)
Białe kobiety Praca pochodzi z lat 30., przedstawia grupę kobiet wykonujących obwiązki domowe. Obraz należy do tzw. „obrazów białych". Prace z tego cyklu charakteryzują się rozjaśnioną paletą barw zawężoną do jasnych kolorów takich jak biel, błękit, pudrowy róż, żółcień, obwiedzionych miejscami ciemnym, miękkim konturem. Gottlieb podobnie jak niektórzy malarze pozostawiał w niektórych pracach niezamalowane fragmenty płótna, osiągając dzięki temu nowe tony i ubogacając swoją paletę. W tym okresie artysta chętnie korzystał z osiągnięć renesansowych, mistrzów, wpisując postaci w kompozycję trójkąta. <br /><br />Prezentowana praca zawiera wszystkie wymienione wyżej cechy. Malarz wkomponowuje swoje modelki w kompozycję trójkąta, paleta ulega rozbieleniu, kontur raz przybiera na sile, innym razem jest delikatny, aż w końcu rozmyty. Linia obrysu oddziela sylwetki modelek od jednorodnego, błękitnego tła oraz uwypukla ich subtelne piękno. <br /><br />Praca przedstawia trzy kobiety w identycznych strojach roboczych z chustami na głowie. Postacie są namalowane przy wykonywaniu obowiązków. Artysta ukazuje uchwyconą chwilę, nie skupia się na detalach, lecz na ładunku emocjonalnym. Postać siedząca najwyżej, zwrócona en face, spoglądając w dół na swoje towarzyszki, zawiązuje chustę. Pozostałe dwie niewiasty siedzące en trois quarts zwrócone do widza z ukosa skupiają się na trzymanych przez siebie naczyniach i czynnościach im poświęconym. Smukłe sylwetki robotnic mają w sobie coś nieziemskiego. Cisza i spokój który od nich bije wraz z subtelnością ich gestów oraz delikatnością spojrzeń nadaje ich obowiązkom większego znaczenia. Artysta delikatnie kształtuje rysy modelek, rezygnuje z mocnych przejść i ostrych kontrastów, tym samym nadając dziełu plastyczności. Myśl tego przedstawienia to kobiecość i pewien mistycyzm gloryfikujący prace domowe. Delikatność barw odpowiada niesionym treściom. Spokój bijący z pracy może być jednocześnie wyrazem spełnienia jak i pogodzeniem się z nieuniknionym. (WG)
  • Zapytaj o tę pracę