Portret sferyczny, ok. 1919
olej na kartonie
36.5 x 48.5 cm (wymiar z ramą 58 x 70.5 cm)

sygn. l.d.: B.Biegas

Proweniencja:

- Kolekcja prywatna (z daru artysty), Paryż
- Kolekcja prywatna, Fontainebleau, Francja

Opis:

Praca należy do cyklu obrazów sferycznych, które wzbudziły zainteresowanie Bolesławem Biegasem na paryskich salonach. Nowy styl oczarował część francuskich krytyków, a o Biegasie zaczęto mówić w kuluarach jako o „mistrzu koła". Sferyzm bazował na kompozycji opartej na formach kolistych, przecinających się nawzajem, wypełnionych drobnymi punkcikami, bądź niewielkimi pociągnięciami pędzla. Koło było główną dominantą, wszystkie inne figury w tej stylistyce były pominięte. Całość tworzy nowe figury, a umownie rozczłonkowane części ukazują spójną całość. Portret sferyczny z 1919 roku to wczesny obraz będący rezultatem eksperymentów artysty zbliżających jego twórczość do abstrakcji. W centrum kompozycji ukazana jest twarz en face o przykuwających uwagę oczach. Mocno zaznaczony nos i łuki brwiowe o kanciastych liniach są ukłonem w stronę kubizmu. Głowa została wkomponowana w geometryczną mozaikę skonstruowaną z wielu przecinających się okręgów, kreślonych przy pomocy cyrkla. Oprócz zgeometryzowanego tła, istotną rolę w obrazach sferycznych odgrywają wzajemne relacje kolorów, nowo powstałych figur, których układ, różnorodność oraz forma nawiązują do barwnych witraży.
Portret sferyczny Praca należy do cyklu obrazów sferycznych, które wzbudziły zainteresowanie Bolesławem Biegasem na paryskich salonach. Nowy styl oczarował część francuskich krytyków, a o Biegasie zaczęto mówić w kuluarach jako o „mistrzu koła". Sferyzm bazował na kompozycji opartej na formach kolistych, przecinających się nawzajem, wypełnionych drobnymi punkcikami, bądź niewielkimi pociągnięciami pędzla. Koło było główną dominantą, wszystkie inne figury w tej stylistyce były pominięte. Całość tworzy nowe figury, a umownie rozczłonkowane części ukazują spójną całość. Portret sferyczny z 1919 roku to wczesny obraz będący rezultatem eksperymentów artysty zbliżających jego twórczość do abstrakcji. W centrum kompozycji ukazana jest twarz <em>en face</em> o przykuwających uwagę oczach. Mocno zaznaczony nos i łuki brwiowe o kanciastych liniach są ukłonem w stronę kubizmu. Głowa została wkomponowana w geometryczną mozaikę skonstruowaną z wielu przecinających się okręgów, kreślonych przy pomocy cyrkla. Oprócz zgeometryzowanego tła, istotną rolę w obrazach sferycznych odgrywają wzajemne relacje kolorów, nowo powstałych figur, których układ, różnorodność oraz forma nawiązują do barwnych witraży.
  • Zapytaj o tę pracę