Obszar 121, 1972
akryl na płycie
100 x 100 cm x 10 cm (wymiar z ramą 102 x 102 cm)

sygn. i dat. na odwrociu na nalepce: WINIARSKI 1973

opisany na odwrociu: WINIARSKI / OBSZAR 121 / Penetracja przestrzeni realnej z różnym w wylosowanych strefach prawdopodobieństwem pojawienia się koloru czarnego. Zmienna losowa - tablica liczb przypadkowych i kostka do gry. Akryl, 100 x 100 x 10 cm, 1972 r

Proweniencja:

- kolekcja artysty
- Galleria Schwarz, Mediolan, 1974
- kolekcja prywatna, Włochy
- kolekcja prywatna, Polska

Wystawy:

Wystawy

- Galleria Schwarz, Milano, 1974, Ryszard Winiarski and Henryk Stazewski

Bibliografia:

Bibliografia

- Ryszard Winiarski, dall'8 novembre all'll dicembre 1974, alla Galleria Schwarz, Milano, poz. 19, s. 20 (il.)

Opis:

Obszar 121 tak jak inne obrazy Ryszarda Winiarskiego jest dziełem opartym na matematycznej koncepcji, wywodzącej się z rachunku prawdopodobieństwa. Artysta zanim ukończył studia na warszawskiej ASP, pobierał nauki na Wydziale Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej. Studia te, jak i późniejsze seminarium Mieczysława Porębskiego poświęcone związkom nauki i sztuki miało ogromny wpływ na postawę młodego artysty. Zwieńczeniem, a zarazem siłą napędową dla Winiarskiego było odebranie Głównej Nagrody na jednej z najważniejszych ówcześnie imprez polskiej awangardy - Sympozjum Artystów - Plastyków i Naukowców w Puławach. Już wówczas, na początku kariery twórczej, wizja jego sztuki była ukształtowana. W kolejnych latach Winiarski komplikuje plastykę swoich obrazów wprowadzając do nich trzeci wymiar - relief. Podobnie jak rozmieszczenie kolorów, miejsce reliefu było przypadkowo wybrane, określał je wynik rzutu kostki. Na wylosowane partie lica naklejał klocki o jednakowej długości, różnej wysokość, określone przez wprowadzone wcześniejsze założenia.

Obszar 121 to obraz z lat 70, reprezentujący te rozbudowane programy. Artysta opisuje go na odwrocie podobrazia jako: Penetracja przestrzeni realnej z różnym w wylosowanych strefach prawdopodobieństwem pojawienia się koloru czarnego. Zmienna losowa - tablica liczb przypadkowych i kostka do gry. Zawierając w ten sposób cały zestaw czynników, które użył do powstania dzieła.

Praca w formie kwadratu ukazuje monochromatyczną przestrzeń, lico obrazu wydaje się poruszać przez zastosowanie nierównej, reliefowej powierzchni. Czerń jawi się jako dominanta kolorystyczna, tworzy niejako trójkąt oparty na części prawego boku, gdzie pozostałe dwa boki stykają się w obrębie lewej partii. Reszta biało-czarnej struktury wydaje się być tłem dla centrum kompozycji. Obraz zachowuje czystość kolorów, cechuje go geometryczna precyzja, estetyka która istnieje, aczkolwiek nie jest efektem zamierzonym. Każdy biały i czarny kwadracik, wypukły i wklęsły został stworzony poprzez zastosowanie przypadku. Winiarski bardzo duży nacisk nadawał działaniom wstępnym-programowym. Wynik tych działań - obraz, którego forma i idea wydają się być zupełnie odmienne, w jego sztuce znalazły wspólną koegzystencję. Działania malarza miały filozoficzne podłoże, na każdy jego obraz, podobnie jak na każdy byt, sytuację czy nawet dzieje świata składa się ciąg prawidłowości, zamierzeń, wspierany bądź zakłócany przez wkraczający przypadek. Ich współwystępowanie czasem jest pozytywne, czasem okrutne, ale jednak tworzące nową rzeczywistość. Sztukę Winiarskiego możemy podobnie czytać, może być ona komentarzem do rzeczywistości, zapisem uniwersalnym. Kolor bieli i czerni nadaje dodatkową kategoryzację na: tak i nie na: dobro i zło lub jeszcze inne przeciwstawne pojęcia.

W omawianej pracy ukazane w mikroskali działania przypadkowe i programowe funkcjonują niejako w symbiozie. Partia ciemna mogła powstać przy innym boku, czerń mogła być rozproszona, a relief mógłby zaistnieć jedynie na krawędziach. Tak się jednak nie stało. Podobnie jak niejedno zdarzenie w egzystencji świata. Dyscyplina, która towarzyszyła pracom Ryszarda Winiarskiego tworzyła dzieła niezwykłe, ukształtowane nie przez widzenie i poczucie artystyczne, ale przez program i coś nieuchwytnego, ale istniejącego - przypadek. Przez co, dzieła artysty nie będąc programowo natchnionymi, mogą takimi się jawić.
Obszar 121 Obszar 121 tak jak inne obrazy Ryszarda Winiarskiego jest dziełem opartym na matematycznej koncepcji, wywodzącej się z rachunku prawdopodobieństwa. Artysta zanim ukończył studia na warszawskiej ASP, pobierał nauki na Wydziale Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej. Studia te, jak i późniejsze seminarium Mieczysława Porębskiego poświęcone związkom nauki i sztuki miało ogromny wpływ na postawę młodego artysty. Zwieńczeniem, a zarazem siłą napędową dla Winiarskiego było odebranie Głównej Nagrody na jednej z najważniejszych ówcześnie imprez polskiej awangardy - Sympozjum Artystów - Plastyków i Naukowców w Puławach. Już wówczas, na początku kariery twórczej, wizja jego sztuki była ukształtowana. W kolejnych latach Winiarski komplikuje plastykę swoich obrazów wprowadzając do nich trzeci wymiar - relief. Podobnie jak rozmieszczenie kolorów, miejsce reliefu było przypadkowo wybrane, określał je wynik rzutu kostki. Na wylosowane partie lica naklejał klocki o jednakowej długości, różnej wysokość, określone przez wprowadzone wcześniejsze założenia.<br /><br />Obszar 121 to obraz z lat 70, reprezentujący te rozbudowane programy. Artysta opisuje go na odwrocie podobrazia jako: <em>Penetracja przestrzeni realnej z różnym w wylosowanych strefach prawdopodobieństwem pojawienia się koloru czarnego. Zmienna losowa - tablica liczb przypadkowych i kostka do gry.</em> Zawierając w ten sposób cały zestaw czynników, które użył do powstania dzieła.<br /><br />Praca w formie kwadratu ukazuje monochromatyczną przestrzeń, lico obrazu wydaje się poruszać przez zastosowanie nierównej, reliefowej powierzchni. Czerń jawi się jako dominanta kolorystyczna, tworzy niejako trójkąt oparty na części prawego boku, gdzie pozostałe dwa boki stykają się w obrębie lewej partii. Reszta biało-czarnej struktury wydaje się być tłem dla centrum kompozycji. Obraz zachowuje czystość kolorów, cechuje go geometryczna precyzja, estetyka która istnieje, aczkolwiek nie jest efektem zamierzonym. Każdy biały i czarny kwadracik, wypukły i wklęsły został stworzony poprzez zastosowanie przypadku. Winiarski bardzo duży nacisk nadawał działaniom wstępnym-programowym. Wynik tych działań - obraz, którego forma i idea wydają się być zupełnie odmienne, w jego sztuce znalazły wspólną koegzystencję. Działania malarza miały filozoficzne podłoże, na każdy jego obraz, podobnie jak na każdy byt, sytuację czy nawet dzieje świata składa się ciąg prawidłowości, zamierzeń, wspierany bądź zakłócany przez wkraczający przypadek. Ich współwystępowanie czasem jest pozytywne, czasem okrutne, ale jednak tworzące nową rzeczywistość. Sztukę Winiarskiego możemy podobnie czytać, może być ona komentarzem do rzeczywistości, zapisem uniwersalnym. Kolor bieli i czerni nadaje dodatkową kategoryzację na: tak i nie na: dobro i zło lub jeszcze inne przeciwstawne pojęcia.<br /><br />W omawianej pracy ukazane w mikroskali działania przypadkowe i programowe funkcjonują niejako w symbiozie. Partia ciemna mogła powstać przy innym boku, czerń mogła być rozproszona, a relief mógłby zaistnieć jedynie na krawędziach. Tak się jednak nie stało. Podobnie jak niejedno zdarzenie w egzystencji świata. Dyscyplina, która towarzyszyła pracom Ryszarda Winiarskiego tworzyła dzieła niezwykłe, ukształtowane nie przez widzenie i poczucie artystyczne, ale przez program i coś nieuchwytnego, ale istniejącego - przypadek. Przez co, dzieła artysty nie będąc programowo natchnionymi, mogą takimi się jawić.
  • Zapytaj o tę pracę