Obszar 58, 1969
akryl na płycie
100 x 100 cm (wymiar z ramą 103 x 103 cm)

sygn. tyt. i dat. na odwrociu: WINIARSKI / OBSZAR 58 / 100 x 100 cm Acryl, 1969 r

opisany na odwrociu: WINIARSKI / OBSZAR 58 / Penetracja przestrzeni iluzorycznej: zmienna losowa - tablica liczb przypadkowych i kostka do gry. Akryl, 100 x 100 cm, 1969 r

Proweniencja:

- kolekcja artysty
- Galleria Schwarz, Mediolan, 1974
- kolekcja prywatna, Włochy
- kolekcja prywatna, Polska

Wystawy:

Wystawy

- Galleria Schwarz, Milano, 1974, Ryszard Winiarski and Henryk Stazewski

Bibliografia:

Bibliografia

- Ryszard Winiarski, dall'8 novembre all'll dicembre 1974, alla Galleria Schwarz, Milano, poz. 8, s. 9 (il.)

Opis:

Styl Ryszarda Winiarskiego był ukształtowany już niemal na początku nauki na warszawskiej ASP, z pewnością pomogło w tym uczestnictwo na zajęciach prowadzonych przez Mieczysława Porębskiego, przynależność do Towarzystwa Cybernetycznego oraz pierwotnie studiowane nauki ścisłe na warszawskiej Politechnice. Artysta wyrobił nowatorski jak na owe czasy styl, zbliżony w formie do op-artu jednak oparty na odimiennej filozofii. Dążył do przekroczenia pojęcia i roli tradycyjnie rozumianego dzieła plastycznego. Nie odrzucał materialnej obecności obrazu, jednak była ona mniej ważna niż cała koncepcja i proces twórczy. Wizja sztuki Winiarskiego stała się bliska filozofii Henriego Bergsona, dla którego poznanie intuicyjne było najdoskonalszą formą poznania. Winiarski uzyskał w jego teorii potwierdzenie, że między logiką a emocją nie zachodzi żadna sprzeczność, a w każdym racjonalnym działaniu zawiera się czynnik emocjonalny. Dzięki takiej koncepcji twórczość artysty była oparta na matematycznym fundamencie, czerpała jednak coś z żywiołu, losowego zdarzenia.

Pełen opis do Obszaru 58 brzmi: Penetracja przestrzeni iluzorycznej: zmienna losowa - tablica liczb przypadkowych i kostka do gry.
Zawiera niejako skrót czynników, które wykorzystał artysta. Praca ukazuje rozkłady statystyczne. Podobnie jak w innych obrazach, Winiarski włącza przypadek w proces powstawania dzieła. Głównym modułem kompozycji jest powielony kwadracik o kontrastowych kolorach: czerni i bieli, ułożony w nierówną szachownicę, wynik rzutu kostki do gry i wcześniejszych programowych założeń artysty. Winiarski dodaje trójwymiarowość, przez co widz ma wrażenie wejścia w głąb obrazu. Powstanie owej przestrzeni w wielu przypadkach było związane z udziałem czynnika losowego. Terytorium pracy podzielone na dwie części przez dodatkową skośną ściankę staję się jakby przestrzenią gry komputerowej. Wnętrze jest skonstruowane ze ścian ukształtowanych z czarno-białych pól, pośrodku niczym czarna dziura lawiruje nowy, czarny kształt. Przypomina dwa nierówne trójkąty stykające się wierzchołkami. Nowa forma jest przesunięta w prawo, niedoskonała, może kojarzyć się z błędem systemowym, wirusem który pochłania coraz większą przestrzeń. Czy jest niebezpieczna? Nie mamy odpowiedzi, jest ona wynikiem przypadku, podobnie jak różne wydarzenia w życiu. Poprzez ową figurę oraz skosy przepierzeń całość wydaje się jeszcze bardziej ekspresyjna. Nie sposób oderwać wzroku od przeciwstawnych układów, nierównych ścian, skrótów perspektywistycznych. Chaos jest jedynie pozorny, w układzie rządzi prawo na równi z nieprzewidywalnym przypadkiem. A całość jest odzwierciedleniem zmiennego losu.

Obraz zachęca do wejścia głębiej, wejście w emocjonalny świat Mistrza. Penetrujemy przestrzeń, którą kiedyś misternie układał Ryszard Winiarski, poznając jego dzieła i filozofię pozwalamy trwać artyście, dzieła stają się spadkiem dla potomnych, a my widzowie poszukiwaczami innych interpretacji.

Stan zachowania

Obraz po odgrzybieniu i oczyszczeniu lica
Obszar 58 Styl Ryszarda Winiarskiego był ukształtowany już niemal na początku nauki na warszawskiej ASP, z pewnością pomogło w tym uczestnictwo na zajęciach prowadzonych przez Mieczysława Porębskiego, przynależność do Towarzystwa Cybernetycznego oraz pierwotnie studiowane nauki ścisłe na warszawskiej Politechnice. Artysta wyrobił nowatorski jak na owe czasy styl, zbliżony w formie do op-artu jednak oparty na odimiennej filozofii. Dążył do przekroczenia pojęcia i roli tradycyjnie rozumianego dzieła plastycznego. Nie odrzucał materialnej obecności obrazu, jednak była ona mniej ważna niż cała koncepcja i proces twórczy. Wizja sztuki Winiarskiego stała się bliska filozofii Henriego Bergsona, dla którego poznanie intuicyjne było najdoskonalszą formą poznania. Winiarski uzyskał w jego teorii potwierdzenie, że między logiką a emocją nie zachodzi żadna sprzeczność, a w każdym racjonalnym działaniu zawiera się czynnik emocjonalny. Dzięki takiej koncepcji twórczość artysty była oparta na matematycznym fundamencie, czerpała jednak coś z żywiołu, losowego zdarzenia.<br /><br />Pełen opis do <strong><em>Obszaru 58</em></strong> brzmi: <em>Penetracja przestrzeni iluzorycznej: zmienna losowa - tablica liczb przypadkowych i kostka do gry.</em><br />Zawiera niejako skrót czynników, które wykorzystał artysta. Praca ukazuje rozkłady statystyczne. Podobnie jak w innych obrazach, Winiarski włącza przypadek w proces powstawania dzieła. Głównym modułem kompozycji jest powielony kwadracik o kontrastowych kolorach: czerni i bieli, ułożony w nierówną szachownicę, wynik rzutu kostki do gry i wcześniejszych programowych założeń artysty. Winiarski dodaje trójwymiarowość, przez co widz ma wrażenie wejścia w głąb obrazu. Powstanie owej przestrzeni w wielu przypadkach było związane z udziałem czynnika losowego. Terytorium pracy podzielone na dwie części przez dodatkową skośną ściankę staję się jakby przestrzenią gry komputerowej. Wnętrze jest skonstruowane ze ścian ukształtowanych z czarno-białych pól, pośrodku niczym czarna dziura lawiruje nowy, czarny kształt. Przypomina dwa nierówne trójkąty stykające się wierzchołkami. Nowa forma jest przesunięta w prawo, niedoskonała, może kojarzyć się z błędem systemowym, wirusem który pochłania coraz większą przestrzeń. Czy jest niebezpieczna? Nie mamy odpowiedzi, jest ona wynikiem przypadku, podobnie jak różne wydarzenia w życiu. Poprzez ową figurę oraz skosy przepierzeń całość wydaje się jeszcze bardziej ekspresyjna. Nie sposób oderwać wzroku od przeciwstawnych układów, nierównych ścian, skrótów perspektywistycznych. Chaos jest jedynie pozorny, w układzie rządzi prawo na równi z nieprzewidywalnym przypadkiem. A całość jest odzwierciedleniem zmiennego losu.<br /><br />Obraz zachęca do wejścia głębiej, wejście w emocjonalny świat Mistrza. Penetrujemy przestrzeń, którą kiedyś misternie układał Ryszard Winiarski, poznając jego dzieła i filozofię pozwalamy trwać artyście, dzieła stają się spadkiem dla potomnych, a my widzowie poszukiwaczami innych interpretacji.
  • Zapytaj o tę pracę