Interferencje, 1966
akryl, drewno, płyta pilśniowa
60 x 60 cm x 10.5 cm

sygn. na odwrociu p.g.: JAN ZIEMSKI
na odwrociu etykieta wraz z nieczytelnym stemplem wywozowym

Proweniencja:

- Kolekcja Arne Ferms (1921-2016), Galleri Ferm, Szwecja

Opis:

Obrazy Jana Ziemskiego z początku lat 60 dążą do urzeczowienia. Kompozycjom reliefowym zostaje nadany pewien rygor. Są to prace oparte na geometrii i rytmie. Barwy użyte w tych dziełach zostają dobrane na zasadzie kontrastów. Artysta porządkuje przestrzeń, wyzbywa się emocjonalnego charakteru. Z powstaniem tego cyku wiąże się pewna anegdota. Koncept na powstanie obrazów powstał w 1965 roku podczas jazdy artysty pociągiem do Zielonej Góry na wystawę i sympozjum „Złotego Grona”. Podczas podróży z okna wagonu dostrzegł migawkowy moment nałożenia się na siebie dwóch rytmów – wiązki równoległe biegnących przewodów telefonicznych z regularnym układem dachówek na mijanym domu. Ziemski nie dokończył podróży. Wrócił do domu, aby rozpocząć pracę nad nowym cyklem prac, które to, zostały spuścizną jego myśli artystycznej.


Oferowana praca – Interferencje należy do cyklu prac, w której główną rolę pełni przestrzenna forma, składająca się z ażurowej konstrukcji – cienkich listewek ułożonych równolegle do siebie, w formie parabolicznej. Listewki tworzą jakby zewnętrzną, napiętą cięciwę łuku. Forma zewnętrzna, tło i rama dzieła o jednorodnej czarnej kolorystyce są zestawione z wewnętrznym, białym układem, w którym w analogicznym prostopadłym rytmie, ciąg wygiętych listewek, opiera się o przeciwległe brzegi ramy. Dodatkowo w połowie wysokości od prawej krawędzi odchodzą drobne czerwone plamki tworzące iluzję czerwonej, wewnętrznej linii. Przyglądając się pracy, zauważalny jest ruch, ulotne drgania, ogląd całości tworzy rozchodzące się fale. Iluzje ruchu, głębi i przestrzenności zostają stworzone przez łączenie geometrii z rytmem, rytmu z ruchem dzięki kontrastowaniu barw i nakładaniu się ich w przestrzeni.

Praca uosabia w pierwszym momencie chłód konstruktywizmu i minimalizmu. Stworzony zmienny i migotliwy ekran, na którym odbywa się ruchoma projekcja ma w sobie również coś z dekoracyjności. Przesuwające się odcinki bieli, czerwieni i czerni tworząc widok jak kalejdoskopu. Jest to jednak wierzchnia warstwa interpretacji. Twórczość Ziemskiego nie była tylko potrzebą wizualnych eksperymentów. Poszukiwał on czegoś chwilowego, złapanego w przelocie i niemożliwego do utrzymania. Jest to obraz ukazujący ciągłą zmienność, a zatem żywotność, ciągły proces. Tak dzieje się dzięki pracy artysty i oczom widza. Artysta dzieli się czymś, prawie nieuchwytnym, czemu poświęcił szereg lat swojej pracy twórczej.

Interferencje <p><span style="font-style: normal; font-size: 9pt;">Obrazy Jana Ziemskiego z początku lat 60 dążą do urzeczowienia. Kompozycjom reliefowym zostaje nadany pewien rygor. Są to prace oparte na geometrii i rytmie. Barwy użyte w tych dziełach zostają dobrane na zasadzie kontrastów. Artysta porządkuje przestrzeń, wyzbywa się emocjonalnego charakteru. Z powstaniem tego cyku wiąże się pewna anegdota. Koncept na powstanie obrazów powstał w 1965 roku podczas jazdy artysty pociągiem do Zielonej Góry na wystawę i sympozjum „Złotego Grona”. Podczas podróży z okna wagonu dostrzegł migawkowy moment nałożenia się na siebie dwóch rytmów – wiązki równoległe biegnących przewodów telefonicznych z regularnym układem dachówek na mijanym domu. Ziemski nie dokończył podróży. Wrócił do domu, aby rozpocząć pracę nad nowym cyklem prac, które to, zostały spuścizną jego myśli artystycznej.</span></p> <p class="hyphenate"><span style="font-style: normal; font-size: 9pt;"><br />Oferowana praca – <strong>Interferencje</strong> należy do cyklu prac, w której główną rolę pełni przestrzenna forma, składająca się z ażurowej konstrukcji – cienkich listewek ułożonych równolegle do siebie, w formie parabolicznej. Listewki tworzą jakby zewnętrzną, napiętą cięciwę łuku. Forma zewnętrzna, tło i rama dzieła o jednorodnej czarnej kolorystyce są zestawione z wewnętrznym, białym układem, w którym w analogicznym prostopadłym rytmie, ciąg wygiętych listewek, opiera się o przeciwległe brzegi ramy. Dodatkowo w połowie wysokości od prawej krawędzi odchodzą drobne czerwone plamki tworzące iluzję czerwonej, wewnętrznej linii. Przyglądając się pracy, zauważalny jest ruch, ulotne drgania, ogląd całości tworzy rozchodzące się fale. Iluzje ruchu, głębi i przestrzenności zostają stworzone przez łączenie geometrii z rytmem, rytmu z ruchem dzięki kontrastowaniu barw i nakładaniu się ich w przestrzeni. <br /><br />Praca uosabia w pierwszym momencie chłód konstruktywizmu i minimalizmu. Stworzony zmienny i migotliwy ekran, na którym odbywa się ruchoma projekcja ma w sobie również coś z dekoracyjności. Przesuwające się odcinki bieli, czerwieni i czerni tworząc widok jak kalejdoskopu. Jest to jednak wierzchnia warstwa interpretacji. Twórczość Ziemskiego nie była tylko potrzebą wizualnych eksperymentów. Poszukiwał on czegoś chwilowego, złapanego w przelocie i niemożliwego do utrzymania. Jest to obraz ukazujący ciągłą zmienność, a zatem żywotność, ciągły proces. Tak dzieje się dzięki pracy artysty i oczom widza. Artysta dzieli się czymś, prawie nieuchwytnym, czemu poświęcił szereg lat swojej pracy twórczej.<br /></span></p>
55 000 PLN
  • Zapytaj o tę pracę