Grota Świątyni tajemnic, ok. 1924
olej na desce
62 x 49 cm (wymiar z ramą 79.5 x 66.5 cm)

sygn. p.d.: B. Biegas

Proweniencja:

- Spuścizna Bolesława Biegasa (Inwentarz nr 415),
Towarzystwo Historyczno-Literackie, Paryż, 1954
- Galerie Jan Kugier, Genève
- Dom aukcyjny Ader Picard Tajan, aukcja Tableaux et sculptures de  Boleslas Biegas 1877–1954, Paryż, 26 X 1990, (nr 61)
- Dom aukcyjny Cornette de Saint Cyr, Paryż, 17 XII 2014, (nr 85)

Bibliografia:

Bibliografia

- Inwentarz Szymańskiego, nr 415, 1954
Tableaux et sculptures de Boleslas Biegas 1877–1954, Ader Picard Tajan, Paryż, 1990, s. 7 (il.)
- Xavier Deryng, Boleslas Biegas. Sculptures – Peintures, Trianon de Bagatelle, Paryż, 1992, s. 285 (il.) (reprodukcja szkicu do obrazu)

Opis:

Obraz Grota Świątyni tajemnic należy do cyklu Mistyka Nieskończoności, w którym artysta odwołuje się do stylistyki symbolizmu, a w szczególności do Wyspy Umarłych Arnolda Böcklina. Obraz to nokturn ukazujący krajobraz skalistej wysypy, której centralnym punktem jest kamienna grota obok której znajduje się jarząca srebrzystym blaskiem świątynia z dekoracyjnymi elementami o antropomorficznym cechach. Ze strzelistej jaskini wyłania się lśniąca, efemeryczna postać, przywodząca na myśl postacie mistyczne. Cień padający na budowle pochodzi od cyprysów, będących cytatem ze wspomnianej Wyspy Umarłych. Natomiast antropomorficzna świątynia występowała w rzeźbie Biegasa cyklu tak zwanych Pałaców Zaczarowanych, które artysta tworzył około 1902 roku. Kolorystyka pracy zdominowana jest przez tony ciemne – czerń i głębokie błękity oraz wyrazisty kontrast pomiędzy światłem i cieniem. Mroczność scenerii rozbija zimny blask bijący od tajemniczej postaci oraz blada poświata wydobywająca się z groty. Statyczna, zrównoważona kompozycja obrazu, w której akcentowana jest płaskość i wertykalizm daje wrażenie ciągłego napięcia, oczekiwania, tajemnicy i niepokoju.
Grota Świątyni tajemnic Obraz <em>Grota Świątyni tajemnic</em> należy do cyklu <em>Mistyka Nieskończoności</em>, w którym artysta odwołuje się do stylistyki symbolizmu, a w szczególności do <em>Wyspy Umarłych</em> Arnolda Böcklina. Obraz to nokturn ukazujący krajobraz skalistej wysypy, której centralnym punktem jest kamienna grota obok której znajduje się jarząca srebrzystym blaskiem świątynia z dekoracyjnymi elementami o antropomorficznym cechach. Ze strzelistej jaskini wyłania się lśniąca, efemeryczna postać, przywodząca na myśl postacie mistyczne. Cień padający na budowle pochodzi od cyprysów, będących cytatem ze wspomnianej <em>Wyspy Umarłych</em>. Natomiast antropomorficzna świątynia występowała w rzeźbie Biegasa cyklu tak zwanych <em>Pałaców Zaczarowanych</em>, które artysta tworzył około 1902 roku. Kolorystyka pracy zdominowana jest przez tony ciemne – czerń i głębokie błękity oraz wyrazisty kontrast pomiędzy światłem i cieniem. Mroczność scenerii rozbija zimny blask bijący od tajemniczej postaci oraz blada poświata wydobywająca się z groty. Statyczna, zrównoważona kompozycja obrazu, w której akcentowana jest płaskość i wertykalizm daje wrażenie ciągłego napięcia, oczekiwania, tajemnicy i niepokoju.
  • Zapytaj o tę pracę