Biografia

Malarz, profesor Akademi Sztuk Pięknych w Warszawie oraz dwukrotny dziekan Wydziału Malarstwa tejże uczelni. Debiutował w roku 1951 na VII Wystawie Plastyki w Radomiu. Jego pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w Zachęcie w 1957 roku.

W latach 1946-1951 studiował w pracowni prof. Jana Cybisa na warszawskiej ASP, gdzie rozwinął swoją pasję kolorysty. W trakcie studiów był również asystentem w pracowni prof. Wacława Waśkowskiego na Wydziale Grafiki. Bezpośrednio po otrzymaniu dyplomu tworzył drzeworyty, ciepło przyjęte przez krytyków oraz publiczność, co zaskutkowało wzięciem udziału Dominika w Biennale Sztuki w Wenecji 1956 roku. Artysta zaprezentował tam cykl grafik pt. Macierzyństwo.
Jednak już pod koniec lat 50 XX w. Dominik powraca do swojej malarskiej twórczości, która stała się wiodąca. Szybko odszedł od malarstwa figuratywnego w stronę abstrakcji. Prace z końca lat 50 były bliskie malarstwu informel. Z tego okresu obrazy wydają się spontaniczne, wirujące, rozedrgane. Tło oddane jest w ciemnej tonacji a najlepszym określeniem stylu jest ekspresjonizm. Kolejne lata pracy twórczej sprawiły, że dzieła artysty złagodniały, paleta barwna uległa rozjaśnieniu, a faktura obrazów stała się cieńsza.

W latach 70 XX formy z obrazów zaczęły przybierać owalny kształt, z których to artysta budował swój malarski świat.

Stałym punktem wyjścia w twórczości Tadeusza Dominika była inspiracja naturą. Styl malarza jest oryginalny, przetworzony przez umysł, bliski abstrakcji jednak nie będący nią.


Dominik jest laureatem wielu prestiżowych nagród m. in. II Nagrody na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki (1955, Warszawa, Arsenał), nagrody im. Jana Cybisa (1973).

Był stypendystą Rządu Francuskiego (1958-1959). Uczestniczył w ponad stu prezentacjach polskiej sztuki zagranicą, a jego prace znajdują się w zbiorach: Muzeów Narodowych w Warszawie, w Krakowie, w Poznaniu, we Wrocławiu, etc.

Przewiń do góry okna