Biografia

Artysta kształcił się od 1904 r. w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Floriana Cynka, a następnie w pracowni Józefa Pankiewicza, za którego namową miał wyjechać do Paryża już na przełomie 1908 i 1909 r. Rozpoczął studia na Akademii Colarossi, gdzie zajmował się doskonaleniem warsztatu malarskiego i graficznego. Tworzył i wystawiał głównie pejzaże – rzadziej motywy miejskie – z południa Francji, ale również widoki Bretanii, Normandii, Krakowa czy Paryża. Szczególnie upodobał sobie nadmorskie krajobrazy Prowansji. Podróżował także po Hiszpanii, Holandii, Anglii i Włoszech.

Po I wojnie światowej pozostał w środowisku paryskim, gdzie wraz z innymi polskimi twórcami (m.in. Melą Muter czy Józefem Hechtem) prezentował swoje prace w kawiarni Parnasse, Muzeum Crillon oraz na Salonach: d'Automne, Independant, Société Nationale des Beaux-Arts. Był jednym z członków założycieli Towarzystwa Artystów Polskich w Paryżu (1911 r.), którego celem była pomoc młodym twórcom na wielu polach. Rubczak uznawany był przede wszystkim za bardzo sprawnego rytownika – jego akwaforty cieszyły się popularnością i przychylnością wśród krytyki, w związku z czym artysta otworzył w 1922 r. szkołę nauk graficznych.


Jako wykładowca działał również po powrocie do Polski w roku 1926: najpierw w Szkole Malarstwa i Rysunku Ludwiki i Wilhelma Mehofferów, później objął stanowisko na krakowskiej Akademii. Wraz z Hryńkowskim, Kowarskim oraz Zawadowskim uformował grupę „Jednorożec", z którą intensywnie wystawiał. Pozostawał pod wpływem twórczości Pankiewicza i Cézanne'a, niemniej zdołał wypracować w łonie postimpresjonizmu własny styl.

Po zatrzymaniu przez gestapo w 1942 r. w kawiarni Domu Plastyków przewieziono go obozu koncentracyjnego w Auschwitz, gdzie został rozstrzelany 27 maja.

Przewiń do góry okna